Zelf ziet ze het anders. Ze is vooral bezig met wie ze straks achterlaat.
Haar oorspronkelijke klachten zijn verdwenen en ze voelt zich nu goed. Ze zegt: “Voor mezelf kan ik niet meer vooruit kijken. Ik maak wel andere keuzes. Ook in mijn werk, daar doe ik waar ik energie van krijg. Dat helpt me juist. Maar ik ben wel bezorgd”. Tranen vinden nu hun weg naar buiten.
Ze maakt zich zorgen om haar man. Ze wil dat hij een fijn leven heeft als zij er niet meer is. Dat hij niet gaat zitten kniezen. Het liefst zou ze ook nog willen bepalen hoe. Dat zou haar rust geven.
Als ik vraag of ze dit met haar man heeft gedeeld, schudt ze haar hoofd. Ze durft niet goed. Stel je voor dat ze hem extra verdriet zou doen… Dit is wat haar belast, niet dat ze weer aan het werk is.
Zwijgen beschermt niemand, het isoleert
De volgende sessie zijn ze er samen. Stap voor stap kan ze delen wat haar bezighoudt. Net als hij. Alle tranen die zolang zijn ingehouden, mogen er nu zijn. “Zo hebben we er niet eerder over gesproken. Het is fijn om dat zo te kunnen doen.” Het ijs smelt.
Waarom durfde ze het niet eerder te vertellen? Ze was bang hem extra verdriet te doen. Alsof haar eigen angst iets was wat ze in haar eentje moest dragen, om hem te sparen. Maar zwijgen beschermt niemand. Het isoleert.
Wat er in deze sessie gebeurde, was geen groot gesprek vol woorden. Het was klein en daarom groot: ze liet zien wat ze voelde. Hij zag het. En hij hoefde niets op te lossen, hij was er. Juist dat had ze nodig.
Hier loopt het vaak stroef tussen mensen die samen rouwen om wat komen gaat. De één is al bezig met loslaten, denkt na, regelt, piekert vooruit. De ander leeft nog in het nu, wil er niet aan. Dat verschil in tempo voelt als afstand. Maar het is geen afstand. Het zijn twee mensen en twee manieren om hetzelfde te dragen.
Je hoeft niet gelijk te lopen om samen op te trekken
Wat niet helpt is: wachten tot je ‘er klaar voor bent’ om te delen. Je bent nooit klaar. Begin klein. Eén zin, zoals: "Ik maak me zorgen". Of: "Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen, maar…" Vaker dan je denkt, is de ander opgelucht dat de stilte eindelijk breekt.
Ik denk nog vaak aan hen. Aan hoe ze, na weken van ieder hun eigen stilte, eindelijk samen deelden in plaats van naast elkaar te zwijgen.
Tegen wie zou jij, als het erop aankomt, dat eerste zinnetje durven zeggen?
Meer weten over rouw, trauma en burn-out?
Heb je een vraag over verlies door overlijden, scheiding, ziekte, verlies van werk, burn-out of ingrijpende gebeurtenissen? Bel 06-12949654 of mail info@brightblue-coaching.nl. Begeleiding wordt deels vergoed door de meeste zorgverzekeraars. Ben je coach en wil je leren werken met rouw? Kijk op www.brightblue-coaching.nl voor opleidingen en trainingen.
Jeanne van Mierlo
Rouw- en traumatherapeut/opleider
