Als ik vraag of er iets in haar leven is wat misschien nog pijn doet, wijkt ze uit. Ze praat óm kanker heen: “Ik ben er toch nog”. Alsof overleven betekent dat je het mag vergeten. Alsof dankbaar zijn en stil zijn hetzelfde zijn.
"Dat kan er toch niet de oorzaak van zijn", zegt ze. Ze wil er ook liever niet over praten. Die nare periode, het zich slecht voelen, de operatie, de chemo wil ze achter zich laten. Vooruit kijken. Doorgaan.
Alleen denkt haar lichaam daar anders over.
Bang om te voelen
Ze heeft het kankerproces diep weggestopt. Want ze wil zich nooit meer zo voelen als toen. Ter plekke, in de praktijkruimte, onderdrukt ze de emoties die omhoog willen komen. Ik vraag of dit haar manier is. Ze knikt.
Dan vraag ik of ze even wil waarnemen wat er nu in haar lichaam gebeurt. Haar keel knijpt samen. Haar hartslag versnelt. Haar ademhaling ook. En ze kan maar één ding denken: Dit wil ik niet. Ik moet door. Ik moet er zijn voor mijn gezin.
En dus slaat ze zichzelf over. Steeds weer.
Ik zie de angst in haar ogen. Het is een blik die bijna smeekt: red mij, ik kan dit niet. En ik zeg: "Het is oké om bang te zijn. Ik ben hier ook".
De spanning in haar lijf zakt. Tranen mogen er even zijn. Ze zegt zacht: "Dit doe ik dus steeds. Geen wonder dat ik niet kan slapen. Misschien zit daar toch nog iets."
Terugkijken vanuit veiligheid
Voorzichtig is er een opening gemaakt. Om vanuit de veiligheid van nú te kijken naar hoe die periode van ziekte voor haar was. Niet voor haar omgeving. Niet voor haar gezin. Voor háár. Stap voor stap.
Het begint met toegeven aan zichzelf dat ze bang is. Dat ze bang mág zijn.
Juist dat is moedig. Niet het verstoppen. Want wat je niet voelt, verdwijnt niet. Het klopt, in welke vorm dan ook, steeds weer op je deur. Bij haar door gejaagdheid en fysieke spanning. Bij een ander door prikkelbaarheid, vermoeidheid, of het gevoel nergens meer écht bij te zijn.
Herken je dit? Bij jezelf, of bij iemand in je omgeving? Soms is de eerste stap simpelweg dit: toestaan dat er iets is. Je hoeft het nog niet op te lossen. Je mag het alleen maar voelen. En je hoeft het niet alleen te doen. Dat is al een begin.
Meer weten over rouw, trauma en burn-out?
Heb je een vraag over verlies door overlijden, scheiding, ziekte, verlies van werk, burn-out of ingrijpende gebeurtenissen? Bel 06-12949654 of mail info@brightblue-coaching.nl. Begeleiding wordt deels vergoed door de meeste zorgverzekeraars. Ben je coach en wil je leren werken met rouw? Kijk op www.brightblue-coaching.nl voor opleidingen en trainingen.
Jeanne van Mierlo
Rouw- en traumatherapeut
